Η Άννα Μιχαηλίδου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται.
Το  1997 Σπούδασε Σκίτσο – Κόμικς – Γελοιογραφία στο εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών του Σ.Ορνεράκη.
Το 2001 έγινε δεκτή στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική στα εργαστήρια της σχολής.
Διακρίθηκε με υποτροφία επίδοσης και Βραβείο από το Ι.Κ.Υ. (Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών). κατά τα συνεχή έτη 2001, 2002 και 2003.
Αποφοίτησε αριστούχος το 2006.

Έχει παρουσιάσει το έργο της και έχει συμμετάσχει σε επιλεγμένες διοργανώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές.

"Ξεκινώντας το ταξίδι της εικαστικής μου πορείας, βασικό μέλημα αποτέλεσε η όσο το δυνατόν ουσιαστική και βαθειά γνώση μιας ακαδημαϊκής παιδείας που περίκλειε, πέρα από τα τεχνικά ζητήματα, την έννοια του Πως και όχι του Τι θα κάνω. Κατά συνέπεια δεν με απασχόλησε ποτέ η εξεύρεση μιας πρωτόγνωρης θεματικής ή περίεργων υλικών ή εφετζίδικης μανιέρας προς χάριν του εντυπωσιασμού. Απλά έθετα ζητούμενα, ερευνούσα, έψαχνα, μελετούσα, ανακάλυπτα και το ένα έργο γεννούσε το επόμενο. Όλα γίνονταν σαν μία φυσική συνέπεια."


"Βασικό ζητούμενο της δουλειάς μου αποτελεί το κοινωνικό κομμάτι της πολιτικής με την έννοια πως όλα, δυστυχώς ή ευτυχώς είναι πολιτική: οι ανθρώπινες σχέσεις, ο πόλεμος, η βία, η θρησκεία… Έτσι τα πάντα μπορούν να αποτελέσουν την αφορμή, το έναυσμα για να παραχθεί το έργο, κάτι που θα δω στο δρόμο, θα διαβάσω σε μία εφημερίδα ή θα δω στην τηλεόραση.
Εκείνο όμως που είναι πραγματικά ενδιαφέρον και αποτελεί πρόκληση είναι να μιλώ, δια μέσου της πλαστικής γλώσσας, για πολύ σκληρά θέματα με τέτοιο τρόπο ώστε να περνά ανώδυνα στον θεατή. Δεν πιστεύω πως η απόδοση μιας σκληρής πραγματικότητας θα πρέπει οπωσδήποτε να συνάδει με έναν εξίσου σκληρό και ωμό ζωγραφικό τρόπο. Κι αυτό ήταν και είναι ένα στοίχημα για εμένα, το πώς δηλαδή μπορώ να σχολιάζω πράγματα με όσο το δυνατόν λιγότερα στοιχεία, εύστοχα και καυστικά. Γνωρίζουμε άλλωστε πως η εικόνα έχει μεγάλη δύναμη (τηλεόραση, διαδίκτυο…) και μπορεί να επηρεάσει κοινωνίες ολόκληρες, δυστυχώς συνήθως αρνητικά (πχ υπέρ του καταναλωτισμού, ή άλλων συμφερόντων), ομοίως λοιπόν θεωρώ πως μπορεί να λειτουργήσει και η τέχνη αλλά με την έννοια της αφύπνισης και να λειτουργήσει ως καταλύτης στον ψυχολογικό, συναισθηματικό και εγκεφαλικό κόσμο του θεατή. Η τέχνη θα κάνει τα μαγικά της στην ψυχή του και θα περάσει κάτι, έστω και στο ασυνείδητό του."

 

"Ως προς την θεματική μου, φροντίζω η δουλειά μου να είναι τέτοια ώστε να μην περιορίζεται σε κάποια συγκεκριμένη θεματική ενότητα αλλά το κάθε έργο να αποτελεί από μόνο του ένα θέμα, να διατηρεί την αυτοτέλειά του. Αυτό σημαίνει πως το καθένα είναι μοναδικό και σκιαγραφεί την δική του αλήθεια.
Με ενδιαφέρουν οι αντιθέσεις και τα ετερόκλητα στοιχεία στην δουλειά μου, να παίζω με την εικόνα που εκλαμβάνει ο θεατής, να δημιουργώ τις προϋποθέσεις για να ανακαλύπτει ξαφνικά κάτι καινούργιο στην φαινομενικά άμεση εικόνα.
Ως προς το φωτορεαλιστικό στοιχείο αποτελεί ένα από τα βασικά συστατικά της δουλειάς μου με σκοπό όχι την κακή απομίμηση της φωτογραφίας αλλά να ξεπερνά την φωτογραφία.
Είμαι υπέρμαχος του ότι ʺτο λίγο είναι πολύʺ και εντέλει θεωρώ πως η καλύτερη εκδοχή της ζωγραφικής σήμερα είναι εκείνη που εκφράζει την αλήθεια του καλλιτέχνη και αυτό, σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να κρυφτεί από τον υποψιασμένο πια, στην εποχή μας, θεατή.
Τέλος αξίζει να σημειωθεί πως ο όρος πολιτική ζωγραφική δεν λειτούργησε ποτέ ως αυτοσκοπός, απλά προέκυψε. Όπως δεν με ενδιαφέρει και μία στρατευμένη τέχνη, με ενδιαφέρει όμως να έχω άποψη και να κάνω ζωγραφική όταν έχω κάτι να πω πού πιθανόν να αγγίζει και άλλους ανθρώπους. Εντέλει πιστεύω στην δύναμη της τέχνης και πως μπορεί αυτή να εισχωρήσει στα άδυτα και να επηρεάσει καταλυτικά την ψυχολογία του κόσμου.
Να προβληματίσει, να ανησυχήσει, να ερεθίσει το μυαλό και το συναίσθημα, να καλλιεργήσει το πνεύμα, τελικά να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους."

 

 

 

  ΑΡΧΙΚΗ

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ